സ്നേഹനൊമ്പരങ്ങളുടെ ചില്ലുകൂട്ടില് നിന്നും പുറത്തേയ്ക്കുള്ള വാതായനങ്ങള് പരതുന്നവരുടെ കൂടെക്കഴിയാനായിരുന്നു അയാളെന്നും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്. പ്രവാസത്തിന്റെ ചില്ലറ നീറ്റലുകള്ക്കുമപ്പുറത്ത് വേര്പാടിന്റെ നൊമ്പരങ്ങള് ഉപ്പുതൂണുകളെ ഓര്മ്മിപ്പിക്കവണ്ണം ചിന്തകളില് എന്നും കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്നു. സ്വപ്നങ്ങളുടെ കൂടെ ബാല്യത്തിന്റെ പാതയോരം ചേര്ന്നുനടക്കുമ്പോള് ആയതിനു കാരണഭൂതനായവനില് സ്വയം അലിഞ്ഞില്ലാതാവുന്ന ഒരവസ്ഥ, എല്ലാം പൊടിഞ്ഞൊന്നാകുന്നതുപൊലെ. ബാല്യത്തിലെ ആകാശങ്ങള്ക്കു വലിപ്പം കുറവായിരുന്നു, ഏറിയാല് ഒരു ചെമ്മണ് പാതയുടെ നീളവും വീതിയും അല്ലെങ്കില് മരമൊഴിഞ്ഞ ഒരു റബ്ബര്ക്കാടിന്റെ ചതുരവിന്യാസത്തിൽ.
ശാന്ത സമുദ്രത്തിന്റെ തിരയിളക്കങ്ങളെ കരയില് നിന്നും വേര്തിരിക്കുന്ന നീലമലകളുടെ താഴ്വര, ഉരുക്കും ചില്ലുകളും കൊണ്ടു മനോഹരമാക്കിയ സ്തംഭതുല്യ ഹര്മ്യങ്ങളില് മനുഷ്യന് എറുംബുകളെപ്പൊലെ പണിയെടുക്കുന്നു, അന്യഗ്ഗ്രഹ ജീവികളെപ്പോലെ അഭിവാദനം ചെയ്യുന്നു, നിറം മങ്ങിയ ചേഷ്ടകൾ.
